Któregoś sierpniowego wieczora wpadł mi do głowy pomysł, aby pojechać na siewki, więc pozostało mi tylko sprawdzić prognozy, które były obiecujące i przygotowanie tego, co niezbędne, czyli siatka maskująca, worki pod siebie i szkielet mojej czatowni. Potem pobudka o 3 i w drogę. Ups... chyba przyjechałem za szybko, bo jest 4:40, a wschód koło 6. No cóż poleżę i może się prześpię. Ku mej radości była to bezchmurna pełnia i bardzo dobrze było widać, jak się rozstawić, co też zrobiłem i pozostało mi tylko czekać. Po chwili, gdy już odsapnąłem zdałem sobie sprawę, że popełniłem kolejną gafę, ponieważ ubrałem się za lekko, a leżąc na błocie jest zdecydowanie chłodniej, a tak chwalona bezchmurna noc też zrobiła swoje. Jednak w około było jak w bajce, srebrny księżyc odbijał się w wodzie, lekka mgiełka otulała krajobraz, a w oddali słychać było hukanie puszczyka. W takich chwilach człowiek nie myśli o niczym, co go trapi na co dzień, a pozostaje jedynie tylko tu i teraz. Gdy jeszcze słoń...
Z aparatem przez życie