Tęposternie

 W niedziele dzwoni do mnie kolega z zapytaniem, czy nie chciałbym się wybrać na wydrzyki tęposterne, sam z lekkim niedowierzaniem odpowiadam, czy sobie żartuje. Okazało się, że nie żartował. Także dogadaliśmy szczegóły, co do planu na kolejny dzień i się rozłączyliśmy. Cały wieczór myślałem, czy dopisze szczęście i będą dalej czekały, a może już sobie odleciały? Następnego dnia wyruszyliśmy w trasę, nie ma tragedii, bo to tylko dwie godziny od nas, a na nasze szczęście korków nie było. Po dotarciu na miejsce rozglądamy się i ich szukamy, no i pusto... dobrze trzeba wypatrywać dalej, więc idziemy raz w jedną stronę zbiornika, potem zaś w drugą i dalej nic nie widzimy. Zażartowałem, że zapewne on jest gdzieś 10m od nas, a my go nie widzimy, bo nabrzeże jest kamieniste, dodatkowo miejscami porośnięte roślinnością, także dostrzeżenie wydrzyków to nie lada wyzwanie. Na wale spotkaliśmy fotografa z żoną i pytamy lekko zrezygnowani, czy oni również przyjechali na wydrzyki, zapytany z uśmiechem odpowiada, że przecież dorosły osobnik siedzi praktycznie przed nami. Oboje ruszyliśmy do niego i się czołgamy po kamieniach, pomimo że zostaliśmy poinformowani, że ptaki praktycznie nic sobie nie robią z obecności ludzi, to nie chcieliśmy ryzykować. Niedługo potem przyleciał młody osobnik z rybą, którą przez dobre półgodziny walczył. Spędziliśmy z nimi cały dzień, a na koniec dnia dosłownie na dziesięć minut przed zachodem wyszło trochę słońca. No cóż czego chcieć więcej?

Młody wydrzyk tęposterny (Stercorarius pomarinus)  

Dorosły wydrzyk tęposterny  (Stercorarius pomarinus)